Recueil des actes, titres et mémoires concernant les affaires du clergé de France : Tome 6
146; De la Jurifdiaion Ecclef/iaJlique. 1464 eodcm tirulo. Circa qulm diverfitatem terobfervatum quotapasfecundùm con– confuetudini thndum elfe judicat Cie- fuetudinem ecclefiz parochiali deberetur. mens Ill. eodcm , tit. car. Certificari , Sunre quoque eâdem confuetudine nihil juxta fenfum fanéti Hierony.'ni, epilt ad pro ferulrura exigi poterat, ut habetur, Lucinium rronuncianti : ut unaqu<que canone , Quefta eft , can. Puftquam, can. provincia in fao fanfa ahundtt. ln tcclejiajlico, can. Pr~cipiendum eft 1)· Hzc porro canonica portio ferè jam quzll. 2. cap. Abolmd• , de fepulturis. defiit ; illiufque loco fumptus funerarii Ubi vero ecclefiis oblariones fieri detie– induéti funt; quorum etiam partem ali: rune, vel porcitlimè fieri , ad folvendum quam tedere debere ecclefiz parochiali de· aliquid pro fepulrura h.,redcs compelli ccrnitur, ut mox ollendemr. Dixi portio- confueverunt , cap. finali, de fepulturis , nem canonicam ferè jam defiiffe. Nlm & cap. Ad Apoftolicam, de Jimonia. porrio canonica innitebarur confuetudi- Portionem autem itlam canonicam ne , qu:r legis vim habete videbarur , ut fumptuum funerariorum , live legato– quilibet fidelis ecclefiz partem bonorum . rum in favorcm ecclefi:r , in qua quis fuorum relinqucre cogcretur timlo , & frpulturam elegit , perfolvi tlatuit fy– nomine exequiarum ;quod jusmortuaria nodus Tridentina, feff. z5. cap. Ij. de vocabant, cap. Officii, de uftamencis. cap. reform. his vcrbis : Decernic fanc1a fr– conquerence, de ufficiv ordinarii. Hune au- nodus, ut quibujZ·unqu in locis , iam ante te1n 1nore1n antiqt1um pluri1na probant. annos quadraginta , quarta , qu~ funera– Primum quidem canon ille ex Augutl. de- lium dicitur , Cdthedrali aut pwrochiali f u.11 1Jtus, ferm. 2. Devita C!ericorum, ha- tcclefi1. fo!ita effet perfo!vi , ac poflea fue– becurque o[tavus apud Gntian. I j .qu:rtl. rit ex quocunque privilegio aliis monafte- 1. Tempera! enim ibi Augullinus feveri- riis , hofpita!ibus, aut quibufcunque locù tatem quorumdam J qLti hominis exh:rre- piis concejfa , eadem pofthàc inregro jure dantis filios fuos, hzreditate1n omnem & eâdtm portiont qu~ anteafolebat, ca– fufcipiebant: s; quis • inquit' irafcicur fi- thedrali feu parochiali tcc!efi. perfolvatur. lio Jù.o , & morie11.s exh.iredat tu.ni ; fi vi- n"nobflancihus concej]ionihus J gratiis, pri– v,erer, non cum placarem ? non ti filium re- vilegiis, etiam M"ri magno nuncupatis 1 conci!iare debtrtm ? Quomodo trgo cum fi- a!ii.s aut quibufcunqut. lio fao volo ut habeat pacem , cujus apptto lu.redù"um ? jêd planè fic facial , quod j:,Pe hortatus fam ; unum fi!ium ha/ut, pu– ttl Chriftum alterum : duos habet , putet Chriflum tertium : decem habcc , Clvijium U1Zdecimum faciac ; &· fafcipio. Salvianus Maflilienfis , totum lib. l · de ecclefia adverfùs cos infumit, qui nihil ecclefiz in pauperum , & religionis ufus tella– mento fuo leganr. DiccblntUr illa à tetlatore pro anima rua legari, cap. Exquifiti, de uftamencis : & ex iis epifcopo aliquo debebantur, eo– dem clp. & cap. officii pr:rcedente, vo– cab:intur ob!ig.Jtiones defunc1orum. Qui ecclcfiis h:rc dencgabant, fcveriflimè pu– niebJnrnr , ur patet ex concilio Carthag. 4. cJn. 9f· Vatenfi 1. c. 4. Agath. c. ~ AureliJn. f· can. 16. & aliis pafslm. Et quz i m•ioribus , aut mediocribus per– fonis ita legJblntur, pro munere, 'l.'t/fa– cu!tate' facerdotihus , aut ecc!cjiis, aut qui· bujlibet Locis fa.1ilis, fludio mercedis pro jujlitia , pro Dei conternplatione conferri , diccbantur , ut can. 16. concilii Aure– lian. f· fub Clodov;i,o. Quandiu ergo mos ille viguit , cautum fuit 8' diligen- Dans la feconde partie de ce re– cueil , titre ; . des cures & de curés chapitre 4. fous le titre des droits & privilegcs des curés dans les convois & enterremcns de leurs paroi Iliens ; on a rapporté les décrets de plufieurs con– ciles & des anciennes ordonnances de nos Rois , avec un grand no1nbre d'ar– rêts • qui co11cernent la matiere traitée dans cet onziemc article. On y a ajouté des notes , dans lefquelles o.n explique les différens ufages de diverfes églifes. Toutes ces pieces font trop amples pour les ajouter à cet article. On peut les voir dans le troifieme tome de ce recueil, depuis la page 400. jufqu'à 497. ARTICLE XII. L A charge de prêcher , appar– tenant fpéciJle111e11t à l'cvl·– que, c01nn1e fon principal n1inif– rere , il ell: oblig~ d'y . farisfoirc le plus fouvcnr qu'il lui efl: poilible , http://e-mediatheque.mmsh.univ-aix.fr/ [YM-54-06] Corpus | Histoire de Provence
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy NDM3MTc=